Pamiętam ten dzień, kiedy po raz pierwszy wpisałem w wyszukiwarkę vavada jak wplacic pieniadze. Nie był to przypadkowy klik. Wręcz przeciwnie — siedziałem wtedy na wynajętej kawalerce pod Warszawą, z kubkiem zimnej herbaty i telefonem, który od tygodnia nie dzwonił. Po rozwodzie zostały mi dwa kartony ubrań, stary laptop i cisza, która była głośniejsza niż cokolwiek innego. W pracy mówili, że sobie radzę, a ja codziennie wracałem do pustych ścian i próbowałem nie myśleć o tym, że nie mam do kogo powiedzieć „dzień dobry”. Wtedy trafiłem na reklamę. I zamiast ją zamknąć, zacząłem szukać, jak wpłacić pieniądze. Bo to była pierwsza rzecz, która wymagała ode mnie jakiegokolwiek działania od miesięcy.

Zaczęło się głupio. Naprawdę głupio. Wpłaciłem sto złotych, bo tyle akurat zostało mi na koncie do wypłaty. Myślałem, że stracę to w pięć minut i przynajmniej będę miał o czym myśleć. A stało się inaczej. Pierwszy spin — nic. Drugi — nic. Trzeci — jakaś mała wygrana, może dwadzieścia złotych. I wtedy coś we mnie drgnęło. Nie chodziło o pieniądze. Chodziło o to, że po raz pierwszy od bardzo dawna na coś czekałem. Serce biło szybciej. Ekran świecił w ciemnym pokoju jak małe okno na inny świat. Zapomniałem o rachunkach, o pustce, o tym, że jutro znowu nikt nie zadzwoni. Liczyło się tylko to, co będzie za sekundę.

Kolejne dni były dziwne. Wpłacałem coraz więcej. Nie dlatego, że chciałem być bogaty — chciałem uciec. Kiedy wpisywałem w przeglądarkę vavada jak wplacic pieniadze, czułem się jak ktoś, kto pakuje walizkę przed podróżą. Tylko że ta podróż nigdzie nie prowadziła. Grałem wieczorami, czasem do trzeciej w nocy, a potem zasypiałem z telefonem na piersi, jakby to była jedyna rzecz, która mnie trzymała przy życiu. Były momenty, że przegrywałem wszystko. Pamiętam noc, kiedy zostało mi zero. Siedziałem na podłodze w kuchni i śmiałem się sam do siebie, bo to było takie absurdalne. Dorosły facet, czterdzieści lat, a płacze nad wirtualnym saldem. Ale nie płakałem z powodu pieniędzy. Płakałem, bo znowu byłem sam.